Sardinian International Ethnographic Film Festival

Van 15 tot en met 23 september vindt het Sardinian International Ethnographic Film Festival (SIEFF) plaats. Drs. Steef Meyknecht, docent visuele etnografie, is in Sardinië en schrijft over het festival. Steef Meyknecht is maker van de film ‘Rook, gezag en Rummikub’. Deze werd ook vertoond tijdens het festival.

Techniek en verandering

17 september  Vandaag begon met een prachtige film van , ‘Jérome Le Maine, Le Thé ou l’Électricité’, 93’’. De film gaat over de komst  van elektriciteit  naar een (bijna) ontoegankelijk dorp in de Hoge Atlas van Marokko. De  ingenieurs van de elektriciteitsmaatschappij  worden als eersten gevolgd ,  eerst in de auto en daarna het laatste 15 km  te voet naar het dorp. Ze proberen de bewoners over te halen elektriciteit te nemen.

Dan volgen de opnames van de aanleg in het onherbergzame gebied. De onderdelen voor de elektriciteitspalen  moeten te voet en per ezel  aangevoerd worden. De dorpelingen worden langzamerhand bewerkt door de mensen van de elektriciteitsmaatschappij en door elkaar. De een kan de aansluiting van drie lampen veroorloven de ander van zes . In het dorp is het geld schaars.

Aan het eind van de film  zie je de mensen voor het eerst licht aanklikken.  De allerrijksten hebben behalve lampen ook een tv gekocht. Na veel gedoe  doet de TV het. De dorpelingen krijgen reclame beelden te zien. Idioot daar hoog in de Atlas, waar alleen voetpaden en ezels zijn. Iedereen in het dorp is gefascineerd door de beelden die van een andere planeet lijken te komen.
Het is een mooie subtiele film met  veel observerend camera werk, gedraaid over een lange tijdsperiode en die handelt over de komst van een techniek die een dramatische verandering gaat betekenen.

Vriendschap overbrugt

De volgende film was ‘Polyphonia, Albania’s forgotten voices’, 90’’, van Björn Reihardt & Eckehard Pistrick. Het is een schijnbaar willekeurige verzameling van scènes uit een dorpsomgeving in de hooglanden van Albanië.

Twee mannen, vrienden, staan centraal. De één is moslim de ander christen. Een oude tegenstelling wordt met  deze vriendschap overbrugt.  Met vrienden zingen ze op een manier die polyfoon heet te zijn. De klankkleur van het  gezang is erg wennen. De hoofdpersonen zijn  aardig en onroerend.  Er wordt veel Raki gedronken. Het zijn mooie beelden van de Albanese omgeving.

Vluchtelingen met erkende status

De documentaire, ‘Altra Europa’, 75’’, van Rozella Schillaci was opvallend. Deze werd gefilmd in een voormalig  ziekenhuis in Turijn, dat was bezet door Somalische en Sudanese mannen en vrouwen met een erkende vluchtelingen status. Zij protesteerden tegen de erbarmelijke omstandigheden waarin ze moesten leven. De stijl van de film  is een mix van interview en observerende camera.

Heel dramatisch  in de film is de rol van de ‘snelle’ media  in hun zoektocht naar mooie plaatjes en schokkende  confrontaties. Scillaci  laat het  beledigende karakter van de werkwijze van de  nieuwsjagers zien vanuit het perspectief van de vluchtelingen. Zij kan dit doen  met haar camera omdat zij over een lange periode van tijd goede relatie heef t opgebouwd.

Rook, Gezag en Rummikub

’s Avonds werd ‘Rook Gezag en Rummikub’ vertoond. Ik ben altijd weer nerveus wanneer ik een eigen film ga projecteren. Een kort woordje vooraf. Dan de vertoning. Helaas was er iets mis met de geluidsinstallatie waardoor het geluid tenenkrommend was. Het nagesprek was goed en concentreerde zich op hoe een beschrijvende documentaire het  niet  gekende gekend kan maken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s