Sardinian International Ethnographic Films Festival deel 2

Van 15 tot en met 23 september vindt het Sardinian International Ethnographic Film Festival (SIEFF) plaats. Drs. Steef Meyknecht, docent visuele etnografie, is in Sardinië en schrijft over het festival. Deel 2: 18 – 20 september.

Kritische journalistiek in het Russische achterland

De documentaire ‘Our Newspaper’ van Eline Flipse gaat over een journalist die op 800 km ten noorden van Moskou werkt in de provincie Uljanovsk. Voorheen was hij in dienst van een staatskrant maar nu maakt hij met zijn vrouw een eigen krant. Ze bestrijken een gebied van 300 bij 300 km en hebben 7000 lezers. Elke week levert hij zelf zijn kranten af bij de winkels in de regio. Hun redactiekantoor is een woon– en slaapkamer.

De krant brengt lokaal nieuws zoals bijvoorbeeld over de verpleegster die haar patiënten bezoekt op een oude fiets door de sneeuw. Of het verhaal over de bevroren watertoren die bevroren is door wanbeheer van de autoriteiten waardoor de mensen in de winter 6 weken geen water hebben.

Omdat de journalist kritisch is, wordt hij regelmatig bedreigd. Door de journalist volgen,  krijg je een mooi beeld ‘van binnenuit’ van het Russische achterland. De omstandigheden daar zijn hard,  totaal verschillend van die in Moskou. Het is een gebied dat aan zichzelf wordt overgelaten.

Leven in Afghanistan

The Boy Mir, Phil Grabsky, 89’’, Afghanistan.

Over een periode van 10 jaar heeft Grabsky  het Afghaanse jongetje Mir gevolgd. De eerste opname was na de val van de Taliban toen Mir zes jaar oud was. Om de twee jaar zijn er opnames gemaakt van Mir en zijn familie. Ze zijn extreem arm en moeten met wat geiten, ezels, landbouw en los werk (– levensgevaarlijk werk in de steenkool mijn -) zien te overleven.

Bij de eerste opnamen, wanneer hij zes jaar is blaakt Mir van energie en enthousiasme.  Iedere twee jaar dringt de harde werkelijkheid zichtbaar meer en meer tot hem door. Doordat hij veel moet werken kan hij de school niet afmaken. Aan het eind van de film is Mir 16 jaar oud, en kan hij alleen een beetje lezen. De energie van de 6-jarige is verdwenen. De harde, hem omringende werkelijkheid eist zijn tol.

De sterke kant van de film is dat de dagelijkse werkelijkheid  van een opgroeiende jongen in Afghanistan wordt getoond.  Hoe Mir en zijn familie tegen de Taliban en de westerse invasie aankijken wordt echter niet duidelijk.  De ideologie die met nieuwsbeelden en het commentaar in de film wordt gepresenteerd, is een westerse.

Beethoven in Kinshasa
Kinshasa Symphony van Claus Wischmann en Martin Boer, 95’’,  Duitsland.

Een documentaire waar kosten noch moeite zijn gespaard om het Congolees Symfonie orkest voor het voetlicht te brengen. De leider van het orkest zet alles op alles om kwaliteit te krijgen bij de leden van zijn orkest en bij de zangers. Hijzelf is elektricien,  en wanneer het licht uitvalt repareert hij het licht.

Ook gaat hij  op weg om zelf een contrabas te bouwen.  Her en der koopt hij hout en laat dat zagen. De eerste vormen van een contrabas worden zichtbaar. Het hout lijkt erg dik. Het commentaar zegt dat hij zijn contrabas uit elkaar heeft gehaald om te kijken hoe hij zo een apparaat gebouwd wordt.

Leden van het orkest worden in de dagelijkse strijd om het bestaan gevolgd. De klarinettiste verkoopt eieren op de markt, de violiste bakt omeletten en de fluitiste is een alleenstaand moeder die een huis zoekt op de schaarse woningmarkt. Iedereen blijft repeteren voor de grote uitvoering. De fluitiste wil graag dat haar zoon ook musicus wordt.

De vervuilde omgeving in contrast met de mooie kleren en klassieke muziek  wordt uitvoerig getoond. Dan komt de uitvoering, waaronder Beethoven’s ‘Alle Menschen werden Brüder’. Het is een enorm succes.

Het is een echte positieve film van een uiterst geslaagde onderneming tegen de stroom van de harde werkelijkheid van Kinshasa in. Ik ben alleen bang dat de Duitse  regisseurs het contrast her en der hebben aangezet  met verzonnen scènes om nog meer effect te krijgen.

Gematerialiseerde scheiding man en vrouw

Tot slot heb ik vandaag, Donderdag, nog een kort filmpje gezien dat heette What has to be Photographed, 12’’, van Irina Linke, Duitsland. Het is een impressie van een winkel in Sanaa, Jemen, waar portretten worden gemaakt. Alle vrouwen zijn in Burka gekleed en instrueren hun kinderen om goed op de foto te komen. Zij zelf worden achter gesloten deur ongesluierd door Thaise vrouwen gefotografeerd. Deze foto’s zullen nooit in de huiskamer te zien zijn. Ik zelf raak in een kramp wanneer ik de scheiding tussen man en vrouw zo gematerialiseerd zie.

Tijdens het festival waren er meer schrijnende voorbeelden van scheiding tussen de sexen te zien. Tegelijk  realiseer ik mij dat ook in Sardinië voortdurend Berlusconi’s hete,Italiaanse adem voelbaar is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s