Sardinian International Ethnographic Film Festival deel 3

Van 15 tot en met 23 september vindt het Sardinian International Ethnographic Film Festival (SIEFF) plaats. Drs. Steef Meyknecht, docent visuele etnografie, is in Sardinië en schrijft over het festival.  Deel 3: 22 – 25 september.

Film op Iphone

Voor de tweede keer zie ik de film ‘People I could have been and maybe Am’ van Boris Gerrits. Ook deze keer weer bekijk ik die film vol twijfel. Hij is helemaal gedraaid op een I-phone. De vaak groezelige I-phone kwaliteit, wordt een vorm die de film gaat bepalen.

De film begint met wat algemene beelden in de Underground van London. Dan ontmoet Boris Steve, een heroïne verslaafde man. Steve bedelt, benen lopen voorbij. Steve heeft maar één been en een dochter die hem niet meer wil zien.

Ook ontmoet Boris de prachtige Braziliaanse Sanderinée. Zij is op zoek naar een stevige man die voor haar en haar zoontje kan zorgen. Op haar telefoon heeft zij de nummers van zeven mogelijke kandidaten. Al snel wordt duidelijk dat Boris, de regisseur op leeftijd, een relatie begint met Sanderine. Hij wordt verliefd.

De film gaat heen en weer tussen verschillende karakters van de documentaire, in de underground, op straat en in hotelkamers, veel regen.

Geleidelijk aan krijgt iedereen meer gezicht. Ook door de morsige beelden en geluiden van de Iphone. Uiteindelijk leidt niets tot iets. De deelname van de regisseur aan de verschillende levens lijkt compleet.

De documentaire heeft het karakter van een zwarte film doordat hij intuïtief en door toevallige ontmoetingen gestuurd lijkt. Maar waarschijnlijk is er meer gepland dan zichtbaar wordt en is er veel – productie – geld geïnvesteerd.

Ik heb film twee keer gezien maar nooit met de regisseur kunnen praten. Het is duidelijk dat de ‘camera Stylo’, de Iphone, aan het begin van de ontdekking van zijn mogelijkheden staat.

Bosjesmannen en goed bedoeld geld

Dan was er een documentaire die voor de geschiedenis van de Visuele Etnografie heel interessant is. Adrian Strong heeft met ‘Bitter Roots, the end of a Kalahari Myth’ een documentaire gemaakt over de nalatenschap van John Marshall (maker van onder andere de film Bitter Melons). John Marshall heeft zich niet alleen in zijn films met de Bosjesmannen van de Kalahari beziggehouden. Hij heeft zich ook met zijn familiekapitaal ingezet om hen te helpen bij het overleven in de veranderende wereld.

De documentaire van Adrian Strong – Adrian heeft in de 80-tiger jaren samengewerkt met John Marshal – is  een deprimerend verhaal over het verdwijnen van veel ‘goed bedoeld’ geld. Zo goed als niets is ‘blijvend’ terechtgekomen bij de Bosjesmannen zelf. Al het geld zit in een – nu – verlaten kantoor en in salarissen van vertrokken specialisten. De Bosjesmannen zijn er slechter aan toe dan ooit tevoren. John Marshall draait zich om in zijn graf.

And the winners are…

Inmiddels heeft op zaterdag de Jury (bestaand uit Paolo Chiozzi, Judith MacDougall, Antonio Marazzi, Colette Piault en Rossella Ragazzi) vergadert en om 16:00 worden de prijswinnaars bekend gemaakt. Dit is vooral spannend voor iedereen die een film heeft gepresenteerd, dus ook voor mij. De winnaars zijn:

  1. David Strong met Bitters Roots, Honorable Mention
  2. Le thé ou l’électricité, van Jerôme le Maire, prijs beste film mediterraan gebied
  3. Il maggio delle Mondine, van Fransesco Marano, prijs voor de beste Sardijnse film.
  4. Il passo dei Misteri, van Giovanni en Paolo Angeli, de prijs voor de meest vernieuwende film.
  5. En tot slot de grote prijs ging naar The Boy Mir, van Phil Grabsky.

Ik vond het vervelend dat ik het met mijn film ‘Rook Gezag en Rummikub’ had afgelegd tegen The Boy Mir, De Amerikaanse documentaire over het jongetje Mir in Afghanistan. (Zie mijn eerdere bespreking van deze film).

Bij mij kwam de vraag op wat nu een etnografisch filmfestival onderscheidt van  een documentaire festival als bijvoorbeeld het IDFA, het festival dei popoli in Florence of  het Cinéma du Reèl. Door deze Jury werd het onderscheid niet zichtbaar.

Ik zelf denk dat het verschil moet zitten in de wijze van onderzoek die voor de documentaire is gedaan. Wanneer we langdurige participerende observatie als een voorwaarde voor beoordeling van een documentaire zien, dan zijn we op een goede weg om etnografische festivals weer etnografisch te laten worden. De – hoge – verwachtingen met betrekking tot de cinematografische kwaliteit, blijft hetzelfde als bij andere documentaire festivals.

Drs Steef Meyknecht

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s