Filmrecensie: In Time

Normaal houd ik er niet van om films dood te analyseren, maar bij deze film, die ik met een aantal medestudenten keek, kon ik het niet laten. In de eerste vijf minuten waren wij al aan het speculeren over de antropologische en sociologische relevantie van het verhaal, dus here I am!

In Time is een film uit 2011 met onder andere Justin Timberlake en Amanda Seyfried. Het speelt zich af in een dystopische toekomst waarin tijd, in plaats van geld, het betaalmiddel is geworden. Je draagt je tijd letterlijk bij je, op je pols, en na een dag werk, een donatie of een gokwinst zie je de tijd op je arm toenemen. Eten, drinken, huur: alles kost tijd. De wereld (of in ieder geval de Verenigde Staten) is in verschillende tijdzones ingedeeld die eigenlijk staan voor verschillende gradaties van rijkdom. In het getto bijvoorbeeld, waar de hoofdpersoon Will (aka Justin) vandaan komt, leeft men letterlijk van dag tot dag: niemand heeft meer dan 24 uur op zijn arm staan.
Door genetische manipulatie wordt men lichamelijk ook niet meer ouders dan 25. Na je 25e ontvang je nog maar één jaar: daarna moet je zelf voor je leven zorgen door te werken, te stelen, of op andere manieren je tijd te verdienen. Als je tijd opraakt – ‘if you run out of time’– ga je simpelweg dood. Dit heeft een hele mooie scène tot gevolg waarin de hoofdpersoon Will en zijn moeder (een bijrol van Olivia Wilde) naar elkaar toe rennen, zodat Will wat van zijn tijd aan zijn ‘stervende’ moeder kan geven. Ze bereiken elkaar echter net iets te laat, en… weg moeder; haar tijd was op. Will kwam hier trouwens wel erg snel overheen. Hij krijgt van een vreemdeling een grote hoeveelheid tijd (meer dan 100 jaar) en gaat hiermee naar New Greenwich (leuke woordgrap), waar de ‘rijken’ wonen. Hier kost een nachtje in een hotel al gauw enkele jaren en alleen de mensen met tientallen of zelfs honderden jaren op hun pols kunnen hier leven. Een soort dystopische Saint-Tropez?

Hier begint de antropologisch interessante kant. Ten eerste is er de letterlijke naleving van het oude addendum ‘tijd is geld’, waarbij ikzelf meteen moest denken de Duitse antropoloog Max Weber, die een bekende uitspraak van de Amerikaanse president Benjamin Franklin gebruikt om aan te tonen dat tijd inderdaad geld is. (Ik moest ook denken aan de poster die op mijn middelbare school in het wiskundelokaal hing (zie hieronder), maar dat is een ander verhaal.) Tijd is, in de meest letterlijke zin van het woord, een goed geworden, iets wat verhandelbaar is.
Ten tweede wordt in de film ook een breder sociaal aspect getoond. De samenleving is namelijk gesegrereerd naar ‘rijkdom’, oftewel de tijd die iemand op zijn of haar arm heeft staan. Of dit zo gemáákt wordt of dat men bij de geboorte al bij een bepaald gebied hoort wordt niet geheel duidelijk, maar in beide gevallen kun je een parallel trekken met onze eigen samenleving. Er bestaan immers ‘arme’ en ‘rijke’ wijken, waar ter wereld je ook bent. En wat te denken van het kastenstelsel in India, waarbij sociale status (en, daarmee verbonden, economische status) van generatie tot generatie wordt gereproduceerd?

Of de makers van de film enig idee hadden hoe antropologisch relevant zij te werk gingen, weet ik niet. Wat ik wél weet, is dat deze film te denken geeft. Het is een handige film om te kijken als je eigenlijk aan de studie moet, maar je er toch niet helemaal toe aan kan zetten. En in zo’n bui zijn we allemaal wel eens…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s