Selamat Datang

7 februari 2012

Selamat Datang, Welkom!

Daar ben ik dan. Na een reis van 17 uur aangekomen op het warme Bali, van -10 naar +30 graden! Ik kan het nog steeds niet echt geloven. Eergisteren vroren mijn tenen er bijna af en nu loop ik op blote voeten… een heel vreemde gewaarwording, net zo vreemd als alle onbekende geluiden, geuren, mensen, gebruiken, flora en fauna die ik in de paar uur ben tegengekomen!

Michi Retreat is qua omgeving net zo mooi als op de foto’s, echt adembenemend. Het lijkt net een klein dorpje, hoog boven de rivier Wos, aan weerskanten palmbomen. Het uitzicht: prachtig groene rijstvelden. Terwijl ik aan het ontbijt zat, waren de sawa’s al bevolkt met ploegende arbeiders… En dan te bedenken dat ik al begon te zweten toen ik mijn brood moest snijden. Michi Retreat ligt 4 km. van Ubud af, aan de rand van een klein dorpje.

Zo, net even een grote wesp naar buiten gewerkt! Die beestjes hier, dat is wel even wennen… Ik heb al veel insecten gezien die ik liever nooit gezien had en zal er nog wel meer gaan tegenkomen tijdens mijn drie maanden durende veldwerk. Dit is nogal een onsamenhangend stuk geworden, maar zo voel ik mij nu ook. Die cultuur shock probeer ik nog even te ontlopen door vandaag in Michi door te brengen. In de auto gisteren was ik echt verbaasd, ik heb mijn ogen uitgekeken en dat terwijl het donker was! Alleen al het verkeer… en dan al die mensen langs de weg, jonge jongens die bij bouw putten sigaretjes roken, winkeltjes, tempels, beelden, beestjes, bomen, van chaos naar rust…

11 februari 2012

Apa kabar? – Hoe gaat het? Na bijna een week Bali begin ik langzaamaan te wennen… wat een fantastische, interessante en intrigerende cultuur. Het is nu al een ervaring die ik nooit zal vergeten en die me meer en meer vormt. Wat moet dat niet zijn na tien weken! Hoewel ik iedere dag voorneem rustig aan te doen, is er tot nu toe altijd wel iets gebeurd waar ik geen rekening mee gehouden had. Mijn motto is dus nu letterlijk: don’t plan, just go with the flow. Veel anders kun je hier ook niet doen en ik vind het fantastisch.

Aangezien het februari is, ben in middenin het regenseizoen beland. De tropische regen is heel apart om te ervaren. Gelukkig regent het vaak ’s nachts en schijnt overdag de zon. Hoewel gelukkig… laatst viel daardoor de stroom uit en dus ook de ventilator, wat heb ik liggen draaien en zweten die nacht. Het was de nacht voordat ik naar Ubud zou gaan, het stadje hier in de buurt. Misschien kennen jullie het van het boek en de film Eat Pray Love? Daardoor komen er nu ontzettend veel toeristen naartoe, onder wie een groot deel spiritual health seakers. Ubud is dan ook bezaaid met spa en yoga bars en er hangt, afgezien van het verkeer, een relaxte sfeer. Doni, de chauffeur hier, zou me naar Ubud brengen maar kwam me tijdens het ontbijt vertellen dat hij niet kon gaan omdat het zo geregend had. Misschien ’s middags…zo zie je maar, plannen werkt hier niet.

Die avond ontmoette ik in het restaurant een man, Made, uit Jakut Paku Village, het dorpje waar Michi Retreat ligt. Hij leek me heel aardig en nodigde me meteen uit bij hem thuis, waar ik een beetje sceptisch over was. Dat is zo dubbel: van de ene kant wil ik als antropoloog in spé niets liever dan deel uitmaken van het traditionele leven hier in Bali en Michi met haar unieke ligging in een traditioneel dorp biedt mij daartoe een unieke kant, van de andere kant ben ik achterdochtig en bang dat er iets gebeurd wanneer ik te snel toe hap. Ik liet mijn antwoord dus nog even in het midden.

Made vertelde dat hij 42 jaar was, en vertelde me de dag later toen ik hem weer in het restaurant ontmoette pas over zijn vrouw en tienjarig zoontje. Oké, dat veranderde de situatie al. Made vertelde me nu van alles hoe het hier was toen hij een kind was, en vertelde me over het Balinees Hindoeïsme, zoals dat iedereen hier iedere dag offers doen. ‘Iedere dag?’, zei ik, ‘Dat zijn veel offers!’, waarop hij antwoordde met een lach van oor tot oor. ‘Nee’, zie hij, ‘Helemaal niet. God geeft mij zo veel, mijn lichaam, mijn gezondheid, eten, mijn familie, de natuur… dan is iedere dag een offer doen helemaal niet veel!’ Wat een mooie gedachte…

Made’s vrouw vlecht canang, dat zijn van kokosbladen gevlochten kleine mandjes waarin offers geplaatst worden. Je komt ze hier overal waar je loopt tegen, je moet zelfs oppassen dat je er niet op stapt! In het mandje liggen rijst, bloemen, pandantakjes en gedroogde bladeren. Het is een kleurrijk, vrolijk geheel om de goden gunstig te stemmen en te bedanken. Made nodigde me weer uit naar zijn huis te gaan en deze keer besloot ik in te stemmen.

Dus, hup de berg op van Michi. Als je de berg oploopt, kom je direct in de straat uit. Je kijkt je ogen uit, overal zijn mensen in de weer, lopen er dieren, staan er offers, is de architectuur prachtig.  We liepen naar zijn huis en moesten eerst een trapje op, dan kom je achter de muur. Een overvloed aan vreemde lekkere en minder lekkere geuren komt je dan tegemoet. Iedere familie heeft namelijk zijn eigen ‘muur’ met één toegangspoort, waarachter werkelijk een hele wereld schuil gaat. Eerst kom je de familietempel tegen en daarna de huizen van de verschillende families. Het zijn geen huizen zoals wij dat gewend zijn. Balinese families hebben een aantal huizen met of zonder muren op hun erf staan. Er is een kook/eethuis, een doehuis (waar bijvoorbeeld handwerk gemaakt wordt), een washuis en een slaaphuis, en dan natuurlijk de huistempel. Voordat we Made’s huis bereikten, kwamen we langs huizen van zijn familie. De kippen en honden en katten liepen overal hun eigen ding te doen, wat een gewaarwording. Uiteindelijk kwamen we aan bij zijn huis, waar zijn vrouw de mandjes zat te maken. Ik kreeg direct de kokosbladen in mijn hand met de takjes waarmee ze vlechten. Zijn vrouw sprak nauwelijks Engels, maar non-verbaal konden we toch communiceren. Het ging eerst niet zo goed met vlechten, ik kon de takjes er niet zo goed doorheen steken dus hadden zij een praktische oplossing: ik kreeg een nietmachine!

 

De eerste ceremonie

Vandaag was het dan zo ver, Kuningan! Ik was zo benieuwd en best een beetje opgewonden, ik ging voor de eerste keer naar de tempel! En niet zo maar ééntje, de lokale tempel waar je alleen maar komt als je door een bewoner van hier wordt meegenomen. In dit geval nam Wayan me mee. Om half 10 kwam Wayan aan bij de receptie, in prachtige kleding en met een mand vol offers op haar hoofd dragend. Ze had rijstkorrels op haar hoofd. Nadat ook ik in tempelkleding gewikkeld was, waren we klaar om te vertrekken.

Met kleine pasjes -anders gaat niet, door de sarong- liepen we de steile berg op, op weg naar de tempel. Hiervoor moet je door Jukut Paku Village, de tempel ligt net aan de rand van het dorpje wat ongeveer een kilometer lopen is. Overal lagen offertjes en liepen vrouwen die grote manden op hun hoofd droegen. Uiteindelijk kwamen we aan bij de tempel. Net als de huizen hier, zijn ook de tempels omringt door een hoge muur en betreed je het door een poort te passeren. Daarachter gaat een voor mij magische wereld schuil van onbekende geuren, rituelen, gebruiken, beelden… het was een eer om mee te maken. In de tempel liepen we nog eventjes (alles is buiten trouwens) totdat we bij de plek kwamen waar gebeden kon worden. We gingen vier op een rij zitten, de benen onder ons gevouwen. De mannen zaten in kleermakerszit aan de andere kant. Wayan gaf ons ieder een wierookstokje, die we in het gras voor ons staken. Zij had een offer bij zich, een bamboeblad met daarin bloemen. Ze plaatste haar handpalmen voor haar borst tegen elkaar en hief ze ten hemel en weer terug naar haar borst terwijl ze haar hoofd boog. Daarna pakte ze de bloemen één voor één en bedwelmde ze met wierrook. Voor ons kwam ondertussen een rijtje van zes vrouwen zitten, die hetzelfde deden als Wayan. Nieuwsgierig en lachend naar dat gekke blanke meisje keken ze om.

 

Zo zie je dus, er gebeurt hier van alles en ik ben blij als ik vijf minuten niets te doen heb om alle indrukken te kunnen verwerken. Ik hoop dat ik jullie zo een beetje een goed beeld van de afgelopen dagen heb kunnen geven.

© Debbie Vorachen

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s