Studiereis Marokko

Van 3 tot en met 11 mei gingen 40 antropologie studenten met studievereniging Itiwana op studiereis naar Marokko. Tijdens deze reis hebben de studenten een blog bijgehouden. Lees hier hoe zij de studiereis hebben ervaren!

Zaterdag 3 mei

Na een zeer korte nacht wordt het rond 3:45 uur langzaamaan druk op Schiphol. Eindelijk gaat onze reis naar Marokko dan beginnen. Wat onwennig staan we nog bij elkaar. Gelukkig worden dan eindelijk de programmaboekjes uitgedeeld en kunnen we zien wat we allemaal gaan doen de komende tien dagen. De sfeer komt er gelijk al goed in en er valt genoeg te lachen over elkaars stukje in het smoelenboek. Inchecken, douanecontrole en boarden verloopt moeiteloos en rond half zeven zijn we dan echt onderweg… Morocco… here we come!!

Na een rustige vlucht waarbij de meesten nog even wat slaap inhalen landen we half tien plaatselijke tijd in Marrakech. Hier worden we opgewacht door Rachid die ons naar een luxe touringcar brengt, ons vervoermiddel voor de komende paar dagen. Nadat we allemaal een plekje hebben veroverd kunnen we vertrekken naar onze tussenbestemming van deze dag, de UNESCO World Heritage-plaats Aït Ben Haddou. Deze spectaculaire woestijnplaats is het decor van allerlei bekende speelfilms en ook het decor voor Games of Thrones. Na een bezoek aan deze oude Kasbah komen we na een kort ritje aan bij onze plaats van overnachting Ouarzazate. Hier checken we in en hebben voor het eerst (en laatst) een zwembadje waar we ons even ijskoud kunnen onderdompelen. Na ons eerste echte Tajine-diner kruipen we allemaal moe maar tevreden onze bedjes in. Benieuwd wat morgen ons gaat brengen!

Image

Foto gemaakt door Sascha Varkevisser

Zondag 4 mei

Na een nachtje slapen in ons hotel (met zwembad!) begonnen we onze dag vroeg om 7 uur ’s ochtends met een lekker ontbijtje met verse jus d’orange, munt thee en pannenkoeken. Hierna vervolgden we onze reis in de bus waarin we volop van het uitzicht konden genieten en waar genoeg tijd was om te slapen, te kaarten, te wie is het-ten en alvast kamelen te spotten. Ook reden we langs verschillende Kasbah’s waar volgens Jet (funfact) families wonen die beschermd worden door een muur om hun huizen heen tegen onder andere zandstormen. In de middag kwamen we aan bij Ksar El Khorbat. In dit dorp kregen we eerst een rondleiding van een medewerker van de ‘Association El Khorbat for Patrimony and Sustainable Development’ die vertelde over hun projecten om de leefomstandigheden van de lokale bevolking te verbeteren. Zij maken daar onder andere sjaals die verkocht kunnen worden aan toeristen om de lokale economie te stimuleren. Ook is er een schooltje gebouwd. In dit dorp hebben we ook onze lunch gekregen, wat zelfs een paar patatjes bevatte.

Hierna vervolgden wij onze trip naar de woestijn en het leefgebied van de nomadische berbers. Aan het begin van de avond kwamen we hier aan en konden zo op de kameel onze tocht in de woestijn beginnen. Dit was voor ons allemaal een ontzettend gave ervaring met wat zere benen en billen daar naast gelaten. Aangekomen bij ons tentenkamp kregen we lekker (en veel) eten. Na wat frisse meloenen als toetje, gingen we weer lekker buiten chillen. Hier kwamen al gauw wat ritmische trommels aan te pas waarbij we onze soepele danspasjes in konden zetten en waar we later de ‘camel dance’ hebben geleerd. We hebben die nacht geslapen in de berbertenten, niet wetende dat een van onze reisgenoten was gebeten door een dodelijke schorpioen en met haar leven aan een zijden draadje onderweg (achterop een quad bij een goddelijke berber) was naar een lokaal ziekenhuis. Zoals de berbers zeggen is de nacht het laatste moment van de dag, dus hoe het met haar is afgelopen is een verhaal voor morgen…

Image

Image

Foto’s gemaakt door Sascha Varkevisser

Maandag 5 mei

Na de wilde nacht van de invasie van de scarabees, kwam de zon op in de kleur van de tulband van Mustafah. Met een authentiek berber ontbijt met La Vache Qui Ruit bestegen wij onze eenbultige vervoersmiddelen en reden wij op een fluwelen pad van oranjekorrels. Met blosjes op de wangen werd er intiem afscheid genomen van onze berberse boys en gingen wij een wild landschap tegemoet van woestijn tot bergen tot ijstoppen. Na deze beschouwing stopten wij bij de idyllische duurzame herberg in de oase van Timidarte, dichtbij het plaatsje Agdz. We kregen hier weer een traditionele tajine voorgeschoteld. Na het genot van drie dagen woestijn deed de pittoreske groene oase, waar je de granaatappels van de boom kon plukken, ons veel plezier.

Met gevaar voor eigen leven reden wij verder naar Marrakech door het Atlasgebergte, waar iedereen tussen de donkere valleien in slaap viel. Na 4 uur te hebben gereden in de bus hadden wij veel behoefte aan een plas en eetpauze, maar de goedgemutste buschauffeur vond het een goed idee om pas na 5 dorpjes te stoppen bij een wegrestaurant waar wij chips konden eten als avondeten. Na een heerlijke maaltijd vervolgden wij onze tocht met als eindbestemming van de dag: Marrakech. Hier wisselde binnen enkele seconden de stilte van de Sahara zich in voor een bruisende en levendige stad. Door een inwoner van Marrakech werden wij naar ons kleurrijke en jeugdige hostel geleid, waar wij onze dromedarisgeur van ons af hebben gewassen.

PS. Jet leeft nog 🙂

Image

Foto gemaakt door Yvonne van der Kooij

Dinsdag 6 mei

Vannacht in de hitte een paar uur geslapen. We stonden weer vroeg op om in shifts te ontbijten met Marokkaanse pannenkoekjes, cake en heftige bittere thee en koffie. Eindelijk frisse lucht daarna! Het was bewolkt, er stond een windje en met een nieuwe buschauffeur zijn we richting Asni gereden waar we een middelbare school gingen bezoeken. De enige school in een groot gebied, met te weinig faciliteiten maar wel plekken om te overnachten voor de leerlingen die ver weg wonen. We mochten ze ook ontmoeten! En hoewel ze Frans en Engels leren, ging het contact nog wel wat moeizaam en knikten veel meiden gewoon ‘ja’ op elke vraag. Maar ook leuke gesprekken, over de taal, familie, huwelijk, de koning (waar ze niet allemaal even lovend over waren) en over onderwijs in Marokko. De leerlingen waren ongeveer 17 tot 20 jaar oud en het was een gezellige middag. Daarna hebben we de NGO Tiwizi bezocht, waar de lokale bevolking zelf de projecten opzet voor het gebied waar ongeveer 600 mensen wonen. Ook kregen we hier weer een heerlijke tajine lunch aangeboden. Ook voor de vega’s was er eten, hoewel die heel ongezellig in een andere kamer werden gezet.

Vervolgens hebben we nog wat met de kids van de community gespeeld, gevoetbald, foto’s gemaakt, gerend en hand in hand gelopen. De rest heeft lekker van het mooie uitzicht op de bergen genoten. Na al het getrek van kinderen zijn we met de bus verder gereden naar een prachtig hostel dat in de bergen lag. Het was heel fris hier, en het regende eventjes, maar we hebben wel veel avonturen beleefd. Verderop was een toeristisch dorpje gelegen die sommige van ons op een creatieve manier probeerden te bereiken (onder andere om tijgers te spotten). In het dorpje Imlil kan je tapijten kopen en andere souvenirs, maar vooral de tapijten vielen erg in de smaak. Afdingen was wel echt nodig. Daarna is 80% van ons in kleine groepjes pizza gaan eten (heel Marokkaans) en zijn we in de regen terug naar het hostel gelopen.

Image

Image

Foto’s gemaakt door Sascha Varkevisser

Woensdag 7 mei

We begonnen de dag weer met een hemels ontbijt van pannenkoekjes, yoghurt en fruitsalade. Een prima energiebron voor de stevige wandeltocht die ons vandaag te wachten stond. Langs smalle bergpaadjes, rivieren, bossen en Berberdorpen nam gids Mohamed Id Hammou ons mee door het Atlasgebergte. Daarbij stopte hij af en toe om iets te vertellen over de agricultuur in de regio. Wanneer je met 40 mensen als een kudde schapen achter een gids aansjokt, durft informatie bij de laatsten in de rij wel eens anders aan te komen. Zo gingen de woorden ‘Kijk uit, slang’ de rij door, terwijl niemand achteraan wist dat het om een tuinslang ging die over het bospad heen lag. Suzanne donderde bijna het ravijn in, maar dankzij Kaat’s heldhaftige reddingsactie hield ze er slechts een paar schrammetjes aan over. Na een pauze in een berberdorpje, maakte een korte onweersbui onze bezwete wandelhoofdjes weer koel en vuurde Mohammed het ene raadsel na het andere op ons af.  -Who has 66 eyes but can not see? 33 blind man. -What has 4 eyes but can not see? Mississippi. -Which room has no walls? A mushroom. En ga zo maar door. Maar hij voorzag ons uiteraard ook van achtergrondinformatie over de lokale cultuur en gewoontes in de dorpen. Zo heeft elk gezin een mini hamam in de tuin staan, die eruitziet als een spaceshuttle.

Het laatste enge bergpad werd bewandeld en met veertig ondertussen luid knorrende maagjes begonnen we aan de afdaling. We ware uitgenodigd om te gaan eten bij Mohamed’s zus, in een naburig dorpje. We wasten onze handen ‘traditioneel Marokkaans’, oftewel met water uit zo’n mooie aluminium theepot. Het eten werd geserveerd op een gezellig balkonnetje, waarbij we op mooie tapijten lagen en aan ronde tafeltjes zaten. Het eten was heerlijk, we kregen salade met maïs en verse kaas, couscous als hoofdgerecht en een overdosis meloen als toetje. Na de lunch liepen we weer richting bus om aan onze terugreis naar Marrakech te beginnen. Met een prachtige monoloog pakte Casper Siddiq terug op een grap die de laatste had gemaakt. Onderweg maakten we nog een stop bij een vrouwenorganisatie die argan olie en cosmetica maakt en verkoopt, en kregen we een korte rondleiding door hun winkeltje. Eenmaal aangekomen in Rainbow hostel in Marrakech, een nog kleurrijker sprookjeshuis dan Kifkif, was iedereen vrij om de avond zelf in te vullen. We besloten echter vroeg naar bed te gaan. Om 5u zou het ontbijt alweer klaar staan, zodat we om 7 uur de trein naar Rabat konden nemen!

Image

Foto gemaakt door Nadiah Zuur

Image

Foto gemaakt door Sascha Varkevisser

Donderdag 8 mei

We moesten al vroeg opstaan vandaag, want om 7! uur moesten we de trein naar Rabat nemen. De treinen zijn voor een derdewereldland nog redelijk modern dus op zich viel de reis nog wel mee. In Rabat aangekomen moesten we eerst een stuk lopen met onze backpacks, wat wel zwaar was, voordat we aankwamen bij onze lunchplek. Dit was echt een supermooi huis met allemaal bogen en mooie gordijnen en we waanden ons echt in een paleisje. Het eten was weer supergoed en dan vooral de koekjes. Toen kwam Marike Minnema (jaja een Nederlandse) praten over haar leven in Marokko en haar werk als activiste voor een ‘vrijer’ Marokko. Dit was heel interessant en we vonden het ook wel fijn om weer eens een Nederlands college te krijgen.

Na het interessante verhaal van Marike was er muziek met een man die steeds onze namen zong en dan met ons wilde dansen. We gingen helemaal los om uiteindelijk bezweet nog wat te chillen. Toen kwam ons favoriete moment, namelijk de bekendmaking van de groepjes voor de gastgezinnen. Superleuk om met je groepje op pad gestuurd te worden met een adres en dan moest je het zelf maar uitzoeken. Hierdoor maak je wel grappige dingen mee, zo kwamen Julia en Laura erachter dat er meerdere huizen met hetzelfde huisnummer kunnen zijn in 1 straat, wat het er natuurlijk niet makkelijker op maakte. Eenmaal aangekomen bij de gastgezinnen was dat echter zo weer vergeten en 1 voor 1 kregen we een rondleiding door de (meestal) enorme huizen. Daar kregen we als cadeau iets heel leuks; namelijk een hennatattoo, samen met een persoonlijke fotograaf die ons 3697 keer op de foto zette, maar dan heb je ook wat! Om de dag af te sluiten hebben we bij onze gezinnen gegeten en kregen we (bijna) allemaal een comfortabele slaapplek toegewezen. Dit mocht ook wel, want het was een lange dag maar wel een hele leuke!

Image

Foto gemaakt door Sascha Varkevisser

Image

Foto gemaakt door Homestay Rabat

Vrijdag 9 mei

Na het ontwaken in de gastgezinnen waar wij de nacht verbleven vertrokken we op eigen gelegenheid naar het Nimar. De situatie was chaotisch en de vervoersmiddelen schaars. Gelukkig werden wij bij het Nimar (het Nederlands Instituut Marokko) hartelijk, en in het Nederlands, ontvangen. Hassna heeft ons het oude en nieuwe Rabat laten zien en Casper heeft het gepresteerd om 37 vrouwen binnen 10 minuten door de souk te loodsen. Na een half uur gehad te hebben om een lunch te kunnen scoren hebben we van Cynthia een presentatie gehad over de bezigheden van het Nimar. Ze houden zich bezig met onderwijs, zo bieden ze een minor aan voor studenten van sociale wetenschappen. Ook ondersteunen ze onderzoekers bij hun onderzoek, door bijvoorbeeld tips te geven als ze op veldwerk gaan. Rond vier uur namen we de trein terug naar Marrakech. We hebben het perron er voor op en neer gerend, maar we hadden uiteindelijk een coupe bijna voor ons zelf. Een korte samenvatting van de treinreis: Sophie heeft een talencursus Arabisch gehad van een oude meneer, drie mannen hebben geprobeerd Julia te versieren en Siddiq en Casper hebben de Marokkaanse mannen laten zien hoe je een kapotte deur repareert. Met enige vertraging zijn we in de avond aangekomen in weer een nieuw hostel in Marrakech, waarna iedereen avondeten heeft gegeten en lekker is gaan slapen.

Image

Image

Foto’s gemaakt door Sascha Varkevisser

Zaterdag 10 mei

Na weer een overheerlijk Marokkaans ontbijtje in ons nieuwe Waka Waka hostel was het plan om naar de vrouwenorganisatie El Amane te gaan. Jammer genoeg was de Duitse stagiaire te laat waardoor we na een kort praatje in het Frans weer vertrokken. Gelukkig hadden we hierdoor meer tijd om onze antropologische onderzoekjes uit te voeren. Vol enthousiasme spraken we mensen op straat aan om vragen te stellen voor onze onderzoekjes. Onderwerpen van de onderzoekjes waren onder andere schoonheid, stedelijke ontwikkeling, tradities en eten. ’s Middags gingen we door duistere steegjes om uiteindelijk bij Atfalouna terecht te komen, een lokale organisatie die straatkinderen opvangt. In het complex kunnen kinderen diverse spellen doen. Op deze manier bevinden ze zich dan niet op straat. Ook diende het als opvoeding, omdat de organisatie de kinderen morele lessen bijbrengt. Na een gezellige middag vol dans, thee, koekjes en trommelende muzikanten gaven we het opgehaalde bedrag van de bandjesavond aan Atfalouna.

’s Avonds besloten we het uitgaansleven van Marrakech te verkennen. We zijn naar een soort loungebar/club gegaan, waar ze moeite hadden om bestellingen te verwerken en geld terug te geven. Desondanks werd het een gezellige avond en hebben wij antropologen de boel flink op stelten gezet door een verjaardagslied te zingen voor de barmedewerker, te limbodansen en dure biertjes te consumeren.

Image

Image

Foto’s gemaakt door Sascha Varkevisser

Zondag 11 mei

Na een week vol leuks, lekker eten en heerlijk weer is vandaag de laatste dag van ons grote avontuur aangebroken. Wat hebben we onwijs veel gezien en genoten van het Marokkaanse leven!

Na een mooie avond in Marrakech begon ons programma om half 11 (lekker uitgeslapen dus!) met de laatste activiteit: het beruchte antropologische spel. Met vijf begrippen en vijf must-sees ging de groep op pad om de stad te ontdekken. Daarbij was er genoeg tijd om uitgebreid te lunchen en de laatste souvenirs te kopen. Om 4 uur spraken we weer met z’n allen af, om de onderzoeksgegevens van de vorige dag met elkaar te delen en onze laatste spulletjes in te pakken. De terugreis kwam nu wel erg dichtbij… Met pijn in ons hart vertrokken we om 5 uur naar het vliegveld, samen met de (knappe) eigenaar van het hostel die het ook moeilijk vond om afscheid van ons te nemen. Begrijpelijk, want we zijn ook zo’n leuke groep! Een groep die zelfs gemist moet worden!

Net iets voor 8 uur vertrok onze vlucht naar huis. De vlucht verliep voorspoedig en we kwamen net na middernacht in Nederland aan. Na het afscheid en de laatste mededeling van Siddiq, weliswaar kwam hij niet met een grap als afsluiter, liepen we samen door de douane naar buiten waar familie en vrienden ons stonden op te wachten. Zo ook de vriend van Mieke, die haar en ons blij verraste met de vraag of ze met hem wilde trouwen. En natuurlijk zei ze JA! Mieke van harte gefeliciteerd namens de Reiscommissie en al je reisgenootjes! Wat een ontzettend gave afsluiter van de reis! Wij wensen jullie heel veel geluk samen!

Lieve reisgenoten, ontzettend bedankt voor dit geweldige avontuur in Marokko! Hopelijk hebben jullie er net zo van genoten als wij! Laten we nu snel alle foto’s met elkaar delen, zodat we weer lekker weg kunnen zwijmelen bij al dat leuks wat we hebben gedaan. Thanks so much and ENJOY!

Image

Foto gemaakt door Sascha Varkevisser

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s